Vandaag, 15 mei 2013, gaat mijn blog over mijn moeder, die 89 geworden zou zijn. Ze is bijna 3 jaar geleden op 86 jarige leeftijd overleden in Amsterdam. In 2005 kreeg ze een beroerte en na haar lange strijd voor eigen keuze waren haar zonen bij haar op haar laatste dag. Ze was een “trooper” tot de laatste snik. Ik mis haar stem, haar meningen, haar lach. Soms hoor ik het nog zo duidelijk, en soms lijkt het allemaal al weer zo ver weg.

In december 2001, een paar maanden na 9/11, en met een pijnlijk been vanwege neuropatie, kwam ze toch naar New York. “Niemand bang moet zijn, of moet toegeven aan terroristen” zei ze. Ik was in die tijd vrijwilleger voor het Rode Kruis op Ground Zero als chauffeur. Ik was toen, en nu nog steeds, zo trots op haar. Het was haar laatste bezoek aan New York.

En nu is het nieuwe World Trade Center bijna klaar, en is het weer het trotste en hoogste punt van de stad. Hier is een video van het plaatsen van de “spire”.  Zo gaat het met de tijd. Ik blijf haar altijd dankbaar voor de steun die ze mij gegeven heeft, de liefde die ze met al haar kinderen en kleinkinderen deelde en de plicht om goed te doen in het leven heeft geworteld in allen die haar kenden.

Het volgende blog zal wat “leuker” zijn, hoop ik, maar dit moest vandaag van mijn hart!

Gister hadden we een tropische regenbui. Natuurlijk net op het moment dat ik met de 2 honden onze dochter Emi naar haar school liep. Ik kan me de vele Nederlandse regenbuien van mijn jeugd nog goed herinneren! Vooral het naar school gaan op de fiets en de rest van de dag met een natte broek in de klas zitten. En net als alles weer een beetje droog was, kon je weer nat worden op weg naar huis. We hebben de regen nodig, en nu vandaag ziet alles er al een stuk groener uit. Lente is een heerlijke tijd in New York. Dit jaar is het vrij koud gebleven, en hier begint de zomer onofficieel op Memorial Day, dat altijd op de laatste maandag van mei valt. Nu dus zoveel mogelijk genieten, fietsen met de kinderen, rennen in de buurt en voetballen op vrijdag avond.

Een van de leukste buurten van New York is Williamsburg in Brooklyn, ongeveer 10 minuten van ons vandaan. Het is een soort West Village, zoals dat er 30 jaar geleden uitzag. Veel lekkere eetgelegenheden, café’s en de lekkerste kaaswinkel in de stad, the Bedford Cheese Shop. En natuurlijk veel hippe, fietsende en getatoeëerde lokale bewoners. Ik heb sinds mijn huwelijk met Docia ook een aantal tatoeages, een ervan is een oranje KNVB leeuw. Ik heb al sinds 1974 op Nederlandse Wereldkampioenschap gewacht, misschien kan ik er volgend jaar eindelijk een datum aan toe voegen!

Het nieuws staat vol van de kidnapping in Cleveland. CNN heeft het over niks anders. En dat net toen we besloten hadden dat Emi alleen van school, die vlak bij is, naar huis mag lopen. Nu zitten we daar vaak over te denken, maar toch, we moeten haar langzamerhand wat vrijheid geven. In ieder geval heeft de wereld er een nieuwe ras-komediant bij, Charles Ramsey, de man die de vrouwen misschien geeft “gered”, en misschien niet, hier in een uniek interview met CNN’s Anderson Cooper.

 

Hier komt dan mijn allereerste VanuitNewYork blog. Dat kan ik maar een keer schrijven, dat vind ik wel leuk.

Ik zal zo goed mogenlijk mijn best doen om in goed Nederlands mijn wel, en soms mijn wee, over New York te beschrijven. Ik denk al 36 jaar lang in het Engels, soms zal er wel een anglesisme uitkomen. Ik zal geregeld wat terug denken, want gedurende de 36 die ik nu al hier heb gewoond is er natuurlijk wel eens wat gebeurd wat met deze gekke stad te maken heeft. Ik zal ook geregeld vertellen over mezelf en de mijnen hier, en hoe ik reil en zeil.

Vandaag, maandag, 6 mei 2013, besloten mijn vrouw Docia en ik, samen met ons zoontje Kailo, een boswandeling te gaan maken. We hebben ook dochter Emi van 10, maar die was op school. Niet veel New Yorkers weten hoeveel “natuur” er in de stad is. Ik hou er erg van en heb frisse lucht nodig. We wonen in Maspeth, een van de vele dorpen en stadjes die samen Queens maken, met de auto normaal ongeveer 15 minuten van midtown Manhattan. Binnen 10 minuten waren we in Forest Park voor onze hike. De Wiki informative geeft aan dat in 1635, dus zelfs voor mijn tijd, de West Indische Companie hier de eerste settlers waren.

Zoontje Kailo is al 2 ½ jaar jong, dus hij wilde wel wat rennen in alle richtingen behalve die van het pad, maar na een tijdje was de beste plek voor hem bovenop mijn schouders. Gelukkig ben ik in puike conditie dus ik beschouwde de extra 30 pounds als extra motivatie om flink door te wandelen. Ik zal zo nu en dan mijn dagelijkse workout routines met jullie delen, want dat doe ik graag.

Ik zie net dat ik voor gewicht pounds gebruik. Ik zal ook Fahrenheit en inches of feet gebruiken, tenzij dat problemen oplevert. Per slot zijn dat de maten die er hier gebruikt worden.

Ik ben over het algemeen een uiterst gelukkig mens in een prachtige stad. Van kunst tot natuur, van multi-etnische kultuur tot wereld keuken, van sport kijken tot sport doen, alles is hier, maar je moet natuurlijk wel de kansen benutten.

Ik heb een paar dagen gewacht, om de spanning op te bouwen, maar nu is het tijd om de nieuwe blogger van VanuitNewYork voor te stellen. Zijn naam is Daniel Kalmann en dat is alles wat ík vertel, want hij kan het allemaal veel beter vertellen. Lees hieronder maar over hem (door hem); wat hij allemaal al heeft meegemaakt in de Big Apple. En je zult net als ik niet kunnen wachten op zijn blogs. Bij deze mijn dank aan Daniel dat hij het stokje overneemt. Ik wens hem veel blogplezier en jullie veel leesplezier!

=========================

Mijn naam is Daniel Kalmann. Ik ben een “echte” New Yorker, sinds 1977. Dat was de zomer van de Son of Sam en de blackout. Dat waren nogal enerverende maanden, maar ik wist al snel dat ik mijn honk had gevonden. Mijn eerste bezoek was in 1973. Ergens moet er in mijn fotoarchief een foto van het World Trade Center zijn dat toen nog in de bouw stond. Ik liep toen stage bij de La MaMa Experimental Theatre Club op de Lower Eastside. Ik werd 20 tijdens dat verblijf van 6 weken, en ik realiseerde me snel dat New York mijn soort stad was. Tijdens dat bezoek kwam ik John Lennon tegen in een café, ik werd aan Andy Warhol voorgesteld, die tegen me zei: “Danny, what a beautiful name”, en ik schudde de hand van James Earl Jones (Darth Vader) na zijn voorstelling van King Lear.

Ik ben in 1953 in Naarden geboren, en ik groeide op in het zuidelijke Venlo. Na de middelbare school volgde ik in Amsterdam de opleiding van regie op de Theaterschool. Ik heb een aantal voorstellingen geregisseerd bij toentertijd Toneelgroep Centrum, maar toen er een kans was om voor een studentenreisbureau in Manhattan te gaan werken, heb ik de stoute schoenen aangetrokken en ben ik hier naar toe gekomen. En ik ben nooit meer echt vertrokken. Ik heb welliswaar 2 jaar in Columbus, Ohio gewoond, maar dat was niks voor mij. Ik kwam niet naar Amerika als “nieuwe emigrant” om hier een beter bestaan te gaan opbouwen, ik wilde in New York City wonen en werken. Een jaar of tien geleden ben ik naar Zuid-California verhuisd, maar dat experiment heeft ook maar 1 jaar geduurd.

Ik heb uiteraard veel avonturen beleefd, en ik zal zo nu en dan wat verhalen uit de oude doos halen. Ik wil mij voornamelijk richten op wat er nu hier te doen is, waarom New York nog steeds zo’n sterke uitstraling heeft, hoe de hele wereld hier in vrij redelijke vrede samenwoont.

Onlangs heeft het nieuwe World Trade Center de hoogte van 1176 feet bereikt. Een nieuwe grootste hoogte in de Amerika.

Ik was hier 12 jaar geleden op 9 September 2001, en het betekent veel dat er nu weer een groot symbool staat van wat er hier mogelijk is. Time heals all wounds!

 

Daniel Kalmann

Het zal je ook zijn opgevallen dat het een beetje stil is op VanuitNewYork. Excuses daarvoor, dat is nooit de bedoeling geweest. Maar helaas zijn de omstandigheden voor Letty veranderd en kan zij geen regelmatige bijdragen voor deze blog leveren. Erg jammer, want ze was met haar leuke stukjes een goede opvolgster van Nellies (die VuNY overdroeg omdat ze naar België verhuisde).

En dus zoek ik nu  iemand die het over wil nemen van Letty. Iemand die in New York woont en het mooi vindt om met enige regelmaat te bloggen over de nieuwswaardigheden van deze prachtige stad. Het is allemaal liefdewerk, oud papier en zonder het oud papier. Ik bied een platform dat je niet meer hoeft op te bouwen met veel lezers die net zo gek zijn op NYC. Een prima uitlaatklep voor iemand die van bloggen en nieuws en New York houdt en er graag een persoonlijk tintje aan geeft.

Laat me weten of je denkt dat dit iets voor je is: mail naar pascaltheunissen@yahoo.com.

Ik hoop hier snel een nieuwe naam en een nieuw geluid te mogen voorstellen.

 

Vanuit DC, voor Vanuit New York,

Pascal

 

Hoe gaaf is dat! Er komen nieuwe telefooncellen in NYC (voor de jongeren onder ons, een telefooncel is een hokje waarin een telefoon hangt waarmee je kan bellen – tegen betaling). Er zijn er niet meer zo heel veel, en de paar die er zijn, zijn vies, ranzig en eerder een openbaar urinoir dan een belgelegenheid.

Er is een aantal maanden terug een competitie uitgeschreven. Na een voorselectie zijn er nu nog 6 kandidaten / ontwerpen over. En iedereen kan stemmen tot 15 maart! Wel via FaceBook, maar mooi dat ik mee doe.

De ontwerpen lijken sterk op wat ik in een grijs verleden ooit eens voor Ontwerpen 1 aan de TU heb moeten maken – nooit geweten dat ik mijn schetsen niet had moeten weggooien en nu voor veel geld aan NYC had kunnen verkopen

Hoe dan – kijk absoluut even naar de geselecteerde modellen op nycmayorsoffice’s photostream op Flickr.

Voor meer technische achtergrond moet je op NYC Digital zijn.

Mijn favoriet is Smart Sidewalks.

Maar ik denk dat de I/O gaat winnen. Die hebben een filmpje ..

 

 

 

 

En voor de jongelui, dit is een telefooncel:

Kichigai Mentat’s photostream, Flickr

Vanuit New York,
Letty

 

 

Halverwege de dag groot nieuws, de Dow Jones bereikte sinds 2007 weer een recordhoogte. Goed nieuws dus! Ik zal jullie de hele financiele analyse besparen, maar er wordt stilletjes gejuigd op het zuiden van het eiland. De markt trekt aan, het lijkt op licht aan het einde van de tunnel ..

Maar vandaag kwam ook het nieuws naar buiten dat er een record aantal daklozen is in NYC, meer dan 50.000 mensen zonder een vaste woon- of verblijfplaats. Daar word ik dus even heel erg stil van. En met mij vele anderen.

Morgen komt er een 5e storm aan in 4 maanden tijd ..

Vanuit New York,

Letty

Grand Central bestaat dit jaar 100 jaar. Reden voor mij om, als echte toerist in eigen stad, een rondleiding te doen. Een aanrader! Alhoewel de expositie in de ontvangsruimte eigenlijk ook al veel van de historie verklapt.

Hoe vaak ik in het begin, toen ik hier net woonde, wel niet bij de klok heb afgesproken. Net als velen anderen met mij. Vaak was ik wat aan de vroege kant, omdat ik het heerlijk vind in het midden van Grand Central te staan, rond te kijken naar de indrukwekkende decoraties, omhoog te staren naar het plafond (en me af te vragen waarom in vredesnaam het sterrenstelsel op zijn kop zit (of althans gespiegeld is)), of gewoon te zien hoe iedereen haast heeft of net een geliefde ontmoet. Het heeft wat, alsof je in een oude film ronddwaalt.

De klok der klokken, by Letty

De toeristische rondwandeling dus. Een aanrader, want zo blijkt het dus te kloppen en zit het sterrenstelsel inderdaad op zijn kop (of zoals Vanderbilt zei: Zo zie je het als je vanuit de hemel naar de aarde kijkt ..). Ook wist ik niet dat die fantastisch mooie klok, waar ik zo graag afspreek, miljoenen dollars waard is. En dat alle klokken in het station standaard en opzettelijk een volle minuut voorlopen (om er voor te zorgen dat de passagiers hun trein halen – al had ik dit dus eigenlijk liever niet geweten als ik me een rotje ren om de trein niet te missen).

 

   de altijd voorlopende klokken, by Letty

 

Maar vooral de mooie verlichting!

    

De prachtige kroonluchters en wandverlichting, by Letty

 

Mocht je geen tijd hebben, omdat je denkt dat je moet rennen voor de trein, bekijk dan het volgende filmpje (hoef je waarschijnlijk ook geen rondleiding meer te doen ..)

 

Vanuit New York,
Letty
 

 

En om de week mee te eindigen of mee te openen ..

 

The New York Times plaatst elke zondag een panorama foto door bekende en minder bekende fotografen. Panoramas genomen op ongebruikelijke plekken, vanuit andere invalshoeken. Sommigen minder mooi dan anderen, maar absoluut een aanrader!

 

Wellicht volgende week deze

 

Vanuit New York,

Letty

Het is er weer tijd voor, de tryouts van de NFL. Eerlijk is eerlijk – niet zo mijn ding, maar in dit land nu eenmaal groot, ik zal er aan moeten geloven .. Dus ik lees braaf de sportkaterns en brunch zo af en toe ook wel eens met sport op de achtergrond.

Flickr, NFLfan18

Maar vandaag was het in een keer wel leuk! Er is voor het eerst een vrouw die in de tryouts van de NFL speelt. Lauren Silberman. Groot nieuws, zelfs aan de andere kant van de plas. En ze was lekker bezig. Haar eerste poging vanaf de 35-yard line was 19 yards, de tweede 13. Ik ben dus geen kenner, maar das volgens mij best een end.

 

Lees hier meer over Lauren – de eerste vrouw die een tryout heeft gelopen in deze mannensport!

 

Vanuit New York,

Letty